• Starting January 2015, only logged in users will have access to read poems published in our website. We encourage you to register to our website. The easy way to do so is to use your facebook account to link to our website. To do so, you can use the login box on the right side of this page and use the button "Login with facebook". Your passwords are stored on Facebook. We only get authentication token from facebook saying that you have a valid login into facebook.

Madhav Prasad Ghimire – Gauri Khanda Kavya – 011 – Roi Aaunchha Re Asar Mahina

आए बादल गर्जिएर गिरिमा, लागे अँध्यारा दिन
छाया पर्दछ दूरबाट, छविको पाइन्न है दर्शन
कालो निष्ठुर यो असार, यसमै रोएर मेरी गइन्
यी खोला कसरी तरिन्, घनघटा उल्टी कसोरी गइन्

छाया बादलको परीकन थिए नीला पहाडी वन
माया भर्खर नै बसीकन थिए सानन्द हाम्रा दिन
त्यो बेला छिन मात्रको बिछुडले बन्थे जसै व्याकुल
निस्किन्थिन् गिरिकुञ्जबाट अनि ती टिप्दै असारे फुल

ऐलेको निठुरी असार महिना पानी परेको कति
दर्कन्छन् जलधार आज जति नै थर्कन्छ छाती उति
पन्छीको गुँड भत्किएर रुखमा भिज्दो छ पानीमहाँ
एक्ले ढुक्कुर एकलै विरहमा होला बसेको कहाँ !

हावाका सँग हर्हराइ कुहिरो दौडन्छ पहाडमा
आउन्नन् परदेशिनी प्रियतमा फर्केर आषाढमा
छाया तर्छ नदीकिनार उनको, आफु कहाँ छन् उनी
डाँडापार नुहेर जा, खबर क्यै सोधेर आ, इन्द्रिनी !

रुन्छन् भ्याउँकिरी रुलाइ वनमा आषाढका यी दिन
छाया आज दगुर्छ यो कुन दिशा ओसारि मेरै मन
काला बादल झोलिएर गिरिमा बर्सीरहेछन् यहाँ
रोइ रोइ बगाइ गाजल उनी होलिन् बसेकी कहाँ

वर्षाको निशिमा झमाझम झरी झम्केर जो आउँछ
लाखौँ शब्द सुसाइ एक सुरमा संसार जो गाउँछ
यो बेला बिउँझी विलाप दिलमा लाखौँ अलापूँ कि म
आफैँभित्र डुबाइ स्वर्ग धरती सारा, निदाऊँ कि म

निस्की बादलका किनारहरूमा क्यै बेर रानी ! बस
हेर्दै पर्वत खेत र्चार हरिया, नौला नयाँ मानिस
टाढैबाट झुकेर इन्द्रधनुमा धर्ती तिमी भैटिद्यौ
खोलाको जल यो पिएर दिलको धोको तिमी मेटिद्यौ

च्याती बादल हेर्छ राति भुइँमा बर्सातको चाँदनी
धोएको वनफुल तुल्य कहिले देखिन्छ तारा पनि
यस्तै विस्मयको कुनै समयमा निस्केर आऊ तिमी
तिम्रो मृत्यु हुँदै भएन कहिल्यै झैँ मुस्कुराऊ तिमी

डुब्छिन् सुन्दर इन्द्रिनी पनि जहाँ पानी परी लेकमा
सल्लाको वन यो सुसाउँछ त्यहाँ एक्लै बसी शोकमा
सम्झी रुन्छु म जो हिजो भरखरै माया बसेका दिन
हामी छौँ त्यति नै अनित्य, जति नै छ यो जीवन

यौटा फुल सधैँ वसन्त श्रृतुको वैली यहाँ झर्छ रे
रोई आउँछ रे असार महिना आँसू यहाँ पर्छ रे
रो रो बादल हे ! डुलेर दुनियाँ एक्लै निरुद्देश्यमा
भोली जानुछ शुभ्र शान्त हलुका भै शून्यको देशमा !

Number of Views for this Poem:10499

Madhav Prasad Ghimire – Aajai Ra Raati Ke Dekhen Sapana

माधबप्रसाद घिमिरे – आजै र राती के देखेँ सपना

आजै र राती के देखेँ सपना मै मरी गएको
बतास बिना हांगाको फूल भुइँ झरी गएको

मर्स्याङ्ग्दी नदी नरमाईलो सुसाई रहेको
कहाँ हो कहाँ बादल भित्र म रोई रहेको

वारि र पारि घाम र छायाँ माझैमा पियार
संसारमा जन्म, दिएर ईश्वर बैँशमा नमार

आजै र राती के देखेँ सपना मै मरि गएको
बतास बिना हांगाको फूल भुइँ झरि गएको

शब्द – माधवप्रसाद घिमिरे
स्वर – नारायण गोपाल
संगीत – नातीकाजी

Number of Views for this Poem:3215

Madhav Prasad Ghimire – Gaunchha Geet Nepali

माधबप्रसाद घिमिरे-गाउँछ गीत नेपाली

गाउँछ गीत नेपाली ज्योतिको पंख उचाली
जय जय जय नेपाल सुन्दर शान्त नेपाल

गण्डकी कोशी कर्णाली मेची र महाकाली
लेक र बेंसी ब्युँझाउँछन् लहर लाख उचाली
हिमालचुली बोलाउँछ पहिलो झुल्का निकाली
सगरमाथा शिखरमा पुग्दछ पहिले नेपाली

सीताले सारा भिजाइन दक्षिण लंका भारत
भृकुटी तारा उदाइन उत्तर चीन तिब्बत
बुद्धले यहीं पाएथे ज्ञानको पहिलो मुहान
शिबले यहीं ल्याएथे सृष्टिको पहिलो बिहान

पश्चिम किल्ला काँगडा पूर्वमा टिष्टा पुगेथ्यौं
कुन शक्तिको सामुमा कहिले हामी झुकेथ्यौं
हामीले हिमाल उठायौं एशियाको माझमा
सभ्यता बास बसेथ्यो आएर यहीं साँझमा

यही नेपाली माटोमा दिलको फूल रोपेर
यही पहाडी शिलामा पृतको गीत खोपेर
बाँचौला हामी नेपालमा चन्द्र र सूर्य ध्वाजा लिई
नाँचौंला हामी हिमालमा ज्योतिको पंख उचाली

शब्द – माधबप्रसाद घिमिरे
स्वर – आनन्द कार्की, कुन्ती मोक्तान, तारा थापा, ममता दिपबिम, राजु लामा
संगीत – उस्ताद गोविन्दलाल
एल्बम – गाउँछ गीत नेपाली

Number of Views for this Poem:6860

Madhav Prasad Ghimire – Gauri Khanda Kavya – 008 – Hamro Bhet Hundaina Ho Ki Kahilyai

नेपाली हरिया पहाड वनका यी घाम–छायाहरु
हामी दम्पति, शान्ति कान्ति कलिला, यी मोह–मायाहरु
यो संयोग जुटाउने कुन थियो कल्ले बिगार्यो अनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

पृथ्वीमा अबदेखिलाइ कहिल्यै कालै नआए पनि
प्यारी भैकन अप्सरा घरघरै आएर जन्मे पनि
मेरो जो हरियो भरिन्न जसको जे जे जुटे तापनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

हाम्रा हर्ष र शोक, मान, ममता, आनन्द यौटै थिए
एकै प्राण थियो र ज्यान दुइका सन्तान एकै थिए
बाँचूँ भिन्न भएर आज कसरी, आधा म¥यो जीवनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

ती ठट्टा सुखका र फेरि दुःखका सल्लाह हाम्रा गए
ती हाम्रा झगडा र मान, ममता, माधुर्य, माया गए
बाँकी जीवनको मुराद मनको रोयो बिलौना बनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

छन् सम्पूर्ण सुखी कसैसित पनी मिल्दैन मेरो मन
छन् ताराहरु रातमा र दिनमा साथी छ यो निर्जन
एकान्तस्थलमा त भेट्न तिमीले हुन्थ्यो नि आए पनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

मेटी स्वर्ग र मत्र्यलाइ जसरी भेट्छौँ महारातमा
ब्यूँझन्नौँ किन एकसाथ त्यसरी हामी दुवै प्रातमा
स्वप्नाको दुनियाँ मलाइ कहिले मिल्ला नि साँचो बनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

मर्ने मानिस फर्किँदैन कहिल्यै भेटिन्न भेटिन्न रे
पर्दा लाग्दछ जो महामरणको उल्टिन्न उल्टिन्न रे
यो कस्तो कुन निष्ठुरी नियम हो, के हुन्छ फेरे पनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

तिम्रो सुन्दर त्यो शरीर, मधुरो मुस्कान तिम्रो गयो
तिम्रो बैँस रमाइलो र गहिरो माया कसोरी गयो
पाइन्नौ यस रुपमा अब तिमी फर्केर आए पनि

हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

हेर्छन् बादलले हिमालगिरीमा– ‘गौरी कहाँ छन् ?’ भनी
सोध्छे शान्ति मलाइ सानु मुखले – ‘आमा कहाँ छन् ?’ भनी
मैलाई पहिले म उत्तर दिऊँ– ‘मेरी ! कहाँ छौ ?’ भनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

ब्यूँझन्नौ यस जन्ममा अब तिमी अल्प्यौ महाकालमा
मैले हेलिनुपर्छ रे सब भुली संसारको भेलमा
सम्झेला कसले ‘दुवै दिन सँगै हामी थियौँ रे !’ भनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

Number of Views for this Poem:9214

Madhav Prasad Ghimire – Gauri Khanda Kavya – 003 – Euta Satya Katha Ma Bhanchhu

यौटा सत्य कथा म भन्छु– दुइटा प्रमी थिए सुन्दर
मिल्दो दौँतर त्यो, उमेर पनि ता पाँचै थियो अन्तर
छायाक्षेत्र हिमालको बगलमा बस्ने सुखी किन्नर
मायाप्रीति कपोतको सरि थियो प्रारम्भ भै भर्खर

मस्र्याङ्गदीतटमा हिमालमनि त्यो संसार सानो थियो
उब्जाईकन खानु बाहुबलले त्यै एक मानो थियो
जोडी ढुक्कुर ती पहाडवनका छाडी घना छाहरी
लागे जागिर खान कान्तिपुरमा आएर डेरा गरी

जोधा हिट्लर रुण्डमुण्ड कटिमा बाँधेर जो नाच्तथ्यो
नौलो प्यार बसेर कान्तिपुरको सन्भ्mयालमा हाँस्तथ्यो
लाखौँ खल्बलदेखि दूर दिलको संसार आफ्नै थियो
केही दुःख थियो, परन्तु त्यसमा स्वीकार आफ्नै थियो

बेहानीपख सूर्यले शिखरमा सिन्दूर हालेसरि
आधारात सितारमा हृदयको आलाप थालेसरि
पैलो पीर्ति छ – फर्किएर दिलमा संसार बिर्सेसरि
धर्तीमै अमरावती शहरको आनन्द सिर्जेसरि

खोज्थ्यो प्रीतम भन्न भन्न ‘कतिकी राम्री तिमी छौ’ भनी
लोलिन्थे तर मुस्कुराइ उसका आँखा उज्याला बनी
‘माया लाग्छ’ भनूँ भनूँ सरि थिइन् लज्जावती ती पनि
आनन्दी व्यवहारमै हृदयका बोल्थे हजारौँ ध्वनी

लागेथ्यो अपराध झैँ हृदयमा आमा र बा बिर्सिई
चाहेथे कति बार जान हरिया पाहाडमै फर्किई
नीला बादल उठ्तथे विरहको छाया उतारीकन
वर्षा तीन बिते, परन्तु कहिल्यै सत्तैmनथे छुट्टिन

छोरी भेट्न भनेर कान्तिपुरमा आमा स्वयं आइथिन्
हुङ्कारीकन कामधेनु वनको बाटो गरी आइथिन्
सम्झी तीज तिहार भाइ बहिनी, पहाडका छहारी
निस्किन् प्रीतमको निमित्त घरमा राखेर पानी भरी

सारा विष्णुमती पुगेर अडिए क्यै बेर आँसू पिई
बाबाको बुइमा चढेर दुइकी बच्ची उज्याली थिई
आँसूदार मुहार हेर्न नसकी प्यारा रुँदै फर्किए

टुक्री बादल चैतको पवनले दोटै दिशा बर्सिए

त्योे राती त्यसको थियो हृदयमा पहाड राखेसरि
एकै पर्वतपारबाट प्रियले रोएर डाकेसरि
दुःखी जीवन यो गरीब जनको, जुट्तैन केही पनि
पीठै खानु मिठो बसेर सँगमा– फर्के नि हुन्थ्यो उनी

ओहो ! भोलि बिहान कान्तिपुरमा फर्किन् नभन्दै उनी
‘बा जानी’ भनि नानि रातभर नै रोईरही रे भनी
नारी, धन्य तिमी ! भुलेर दुनियाँ यै द्वारमा फर्किने
आफैलाइ पनी मिटाइ प्रियको यै प्यारमा अर्पिने

लाग्यो रे उनलाइ आज सँगिनी सम्पूर्ण नौलीसरि
उषा आदिम प्रातदेखि अहिलेसम्मन् सुनौलोसरि
रानी ! त्यो दिन फर्कियौ किन ? भनी सोधेन कैल्यै पनि
हुन्छिन् सुन्दर जूनमा हिमचुली अस्पष्ट जस्तै बनी

छाडीद्युँ कि यहीँ अगाडि कसरी मैले भनूँ यो कथा
हे दुःखी कवि ! पोखिदे हृदयको सम्पूर्ण आफ्नै व्यथा
यो दुःखान्त कथा सुनेर गहमा आँसू लिई भाग हे
फेरि जीवन पाइँदैन, प्रियको सामू क्षमा माग हे

हेर्नू विष्णुमती पुगेर बटुवा ! कालो त्यहीँ बालुवा
लप्कावाल बल्यो चितानल, जलिन् पाहाडकी पालुवा
चोला त्यो जलमा मिल्यो, गगनमा ज्वाला मिल्यो झल्झल
पोखी आँसु पखालिँदैन कहिल्यै मेरो डढेको दिल

Number of Views for this Poem:6566