• Starting January 2015, only logged in users will have access to read poems published in our website. We encourage you to register to our website. The easy way to do so is to use your facebook account to link to our website. To do so, you can use the login box on the right side of this page and use the button "Login with facebook". Your passwords are stored on Facebook. We only get authentication token from facebook saying that you have a valid login into facebook.

Gopal Prasad Rimal – Anshu

नभन प्रिया ! यिनलाई पिन्चे आँसुकण
यही मेरो युगयुगको सञ्चित धन
होइनन् यी प्रिय ! विवशताका चिह्न
नैराश्यमा आँसु सुक्छन्, म त उत्साही अविच्छिन्न

म मानव, मानवताको छ सीमा ममाथि
त्यै सीमाको बाहिर पर्छ पूर्णताको मेरो भाग
उरमा प्रतिबिम्बित पारी त्यै पूर्णताको अनुहार
म त्यतैतिर छटपटिँदा भयो यिनको प्रपात

तिमी के भन्ल्यौ के गछर्यौ तिमी
गाँसी यी आँसुको हार
तिम्रो भैmँ अनुहारलाई
सुहाउँदैन आँसुको श्रृङ्गार ः
म भन्दछु मेरै भए पनि
मेरा निम्ति यी होइनन्
देउतासित भेट भएपछि
उनकै पदमा चढिनेछन्—
अनि कुन्नि यी हुन्छन्–हुन्नन्, तर
अहिले यी मेरा जीवन–लक्षण
कमजोरी चिनेको चिह्न
मेरो गतिको स्पन्दन

नरुझिई आँसुले पाए
ताप्न जसले सुन्दर घाम
ती देउता हुन् या ढुङ्गा हुन्
तर—
म, मानव हुँ, म जिउँदो छु
आँसु मेरो प्राण ।

Number of Views for this Poem:2730

Gopal Prasad Rimal – Timi Ra Ma

भैगो भन्या’ भैगो;
तिम्रो दया मलाई चाहिन्न;
बरु तिमीले दिएको जहर सिनित्तै म रित्याइदिउँला
तर तिम्रो दयार्को क थोपा पनि मलाई ताहिन्न ।
जब संसारबाट उप्केर मेरा आँखा
आकाशतिर हेर्न लागेका हुन्छन्;
जब आफ्नो पीर पोख्ने ठाउँ नपाएर
म शून्य विजनको सहारा लिन्छु;
जब म नफुकेर कुच्रन्छु—
तिमी आएर भन्दछौ—‘कति राम्रो आकाश,
कति सुन्दर फूल;कति शून्य ठाउँ हैन त ?’
हरे ! म तिमीलाई कसरी बुझाऊँ कि म
यहाँ किन आएँ;
किन अहिले आकाश, विजन, फूल राम्रा छैनन्;
किन मानव–हृदय सबभन्दा ठूलो आकाश,
सबभन्दा सुन्दर फूल हो ।
यसैले तिम्रो कुरामा सही थापेर्झैँ गरेर म भनिदिन्छु;
‘हो, ओहो, कति राम्रो !’
संसार गाउँछ—‘हो, ओहो, कति राम्रो !’
तिमी भन्दछौ— तिमीले यसरी एक्लै आनन्द लिएको,
यसरी आकाशमा आफूलाई हराउन खोजेको
यसरी फूलहरुसित नाता जोड्न खोजेको देखेर
मलाई आनन्द लाग्छ ।
हो, अहिले पनि टाढाबाट तिमीलाई निक्कैबेर
एकटक लाएर हेरिरहेँ ।
वातावरण कवितामय थियो, तिमी —
हरे, म कसरी तिमीलाई भनूँ कि यो मेरो
बेवरी हे; मेरो कमजोरी हो;
कि फूलले भन्दा पहिले संसारलाई
आफ्नो हृदयले सिंगार;
त्यसैले क तिम्रो कुरामा सही थापेझैं गरेर
खिस्स हाँसेर भनिदिन्छु;
‘हो, कति कवितामय !’
प्रतिध्वनि गाउँछ—‘कति कवितामय !’
संसार गाउँछ— ‘कति कवितामय !’
तिमी भन्दछौ— ‘तिमी’—
भैगो भन्या’ भैगो;
तिम्रो दया मलाई चाहिन्न ।
बरु तिमीले दिएको जहर
म सिनित्तै रित्यइदिउँला,
तर तिम्रो दयाको एक थोपा पनि मलाई चाहिन्न ।

Number of Views for this Poem:3574

Gopal Prasad Rimal – Bhet

पूर्नेको जूनलाई किन पर्खेको ?
भेट्ने उनैलाई हो क्यारे,
तिमी उनैलाई उनकै प्रकाशमा देख,
तिमी उनलाई आजै यो औंँसीको रातमा भेट ।
आउने त्यो वसन्तलाई किन कुरेको ?
तिमीले खोजेको फुल हो र ?
उनकै सुवासमा तिमी सास फेर,
तिमी उनलाई आजै यो आएको पुसमै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।
भेटमा ओझाले साइत गाओस् भन्ने छ ?
के उनको बोली सुरिलो छैन ?
उनको बोलीको लयमा तिमी खालि मुन्टो हल्लाउँदै—
ताल मात्रै दिन सक,
तिमी उनलाई अहिले नै बिनाबाजा नै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।
तिमीले कल्पनामै कैयौंचोटि उनलाई
इन्द्रधनुजस्तो चुनरीको घुम्टो ओढाइदिसकयौ,
मजुरको घाँटी–रङ्गको साटनको चोली लगाइदिसक्यौ,
त्यसैले भेटमा त्यस्तो घुम्टो र चोलो
लैजाने सुर होला,
तर तिमी उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट,
बजार जान बेर नगर ।
उनको लाज नै उनको घुम्टो होस्,
तिम्रो अङ्गालोले उनलाई छोपोस्;
साटनजस्तो उनको छाला हेर,
उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमा भेट ।

Number of Views for this Poem:2960

Gopal Prasad Rimal – Ek Din Ek Choti Aaunchha

एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ
उलटपुलट, उथलपुथल, हेरफेर ल्यांउँछ
लाटासुधा बोल्न थाल्छन्, चल्न ओठ दुःखको
सहे भनी सम्झिएका ईख फेर्न उठ्तछन्
गए भनी नदेखिएका फर्कीफर्की आउँछन्
सुते भनी सम्झिएका सुरुसुरु हिंड्छन्
मरे भनी फ्याँकिएका जुरुजुरु हिंड्छन्
खरानी हुन्छ भरभराउँदो, हुरी चल्न थाल्दछ
कायर पनि वीर हुन्छन्, वेग चल्छ जोशको
हाहाकार मच्छ यहाँ पाप खुल्न थाल्दछ
एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ !

Number of Views for this Poem:4498

Gopal Prasad Rimal – Ek Geet

केही आहझैं केही चाहझैँ
सौरभ छरी वरिपरि
तिमी प्रतीक्षामा झैं कसको
भन न भन कली !
जब भिखारीको हातसरि
फुक्नेछ तिम्रो सुन्दर तन
के ठानी के दिऊँ तिमीलाई
भन न भन कली !
समीप छ हेर्छु देख्छु
तिमी फुले झरेमा
रोए हाँसेझैं गर्छु
तर यै हाँसो यै आँसु
यै समीपताको जीवन–जलमा
तिमीले प्रतिबिम्बित पायौ आफूलाई
भन न भन कली !
सन्देह चियाउँछ जब यो विश्वबीचमा
तिमी दूर हुन्छ्यौ ताराझैं;
दूर हुनाले चाह गरेको
त्यै तारासित तर फिराद यही छ—
किन त्यो मेरो कलीझैं
रोइने हाँसिने भएन
समीप भएन ?
भन न भन कली !
क्षणभरको छोटो जीवन
वसन्त लाख फुलाउँछ !
शिशिर लाख सुकाउँछ !
अनादि भूत अनन्त भविष्यको
कहालीलाग्दो फैलावटबीचमा
कस्तो यो जीवन–काल कली ?
भन न भन कली !

Number of Views for this Poem:4746