Gopal Prasad Rimal – Bhet

पूर्नेको जूनलाई किन पर्खेको ?
भेट्ने उनैलाई हो क्यारे,
तिमी उनैलाई उनकै प्रकाशमा देख,
तिमी उनलाई आजै यो औंँसीको रातमा भेट ।
आउने त्यो वसन्तलाई किन कुरेको ?
तिमीले खोजेको फुल हो र ?
उनकै सुवासमा तिमी सास फेर,
तिमी उनलाई आजै यो आएको पुसमै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।
भेटमा ओझाले साइत गाओस् भन्ने छ ?
के उनको बोली सुरिलो छैन ?
उनको बोलीको लयमा तिमी खालि मुन्टो हल्लाउँदै—
ताल मात्रै दिन सक,
तिमी उनलाई अहिले नै बिनाबाजा नै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।
तिमीले कल्पनामै कैयौंचोटि उनलाई
इन्द्रधनुजस्तो चुनरीको घुम्टो ओढाइदिसकयौ,
मजुरको घाँटी–रङ्गको साटनको चोली लगाइदिसक्यौ,
त्यसैले भेटमा त्यस्तो घुम्टो र चोलो
लैजाने सुर होला,
तर तिमी उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट,
बजार जान बेर नगर ।
उनको लाज नै उनको घुम्टो होस्,
तिम्रो अङ्गालोले उनलाई छोपोस्;
साटनजस्तो उनको छाला हेर,
उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट ।
तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमा भेट ।

Number of Views for this Poem:2948

Gopal Prasad Rimal – Ek Din Ek Choti Aaunchha

एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ
उलटपुलट, उथलपुथल, हेरफेर ल्यांउँछ
लाटासुधा बोल्न थाल्छन्, चल्न ओठ दुःखको
सहे भनी सम्झिएका ईख फेर्न उठ्तछन्
गए भनी नदेखिएका फर्कीफर्की आउँछन्
सुते भनी सम्झिएका सुरुसुरु हिंड्छन्
मरे भनी फ्याँकिएका जुरुजुरु हिंड्छन्
खरानी हुन्छ भरभराउँदो, हुरी चल्न थाल्दछ
कायर पनि वीर हुन्छन्, वेग चल्छ जोशको
हाहाकार मच्छ यहाँ पाप खुल्न थाल्दछ
एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ !

Number of Views for this Poem:4433

Gopal Prasad Rimal – Ek Geet

केही आहझैं केही चाहझैँ
सौरभ छरी वरिपरि
तिमी प्रतीक्षामा झैं कसको
भन न भन कली !
जब भिखारीको हातसरि
फुक्नेछ तिम्रो सुन्दर तन
के ठानी के दिऊँ तिमीलाई
भन न भन कली !
समीप छ हेर्छु देख्छु
तिमी फुले झरेमा
रोए हाँसेझैं गर्छु
तर यै हाँसो यै आँसु
यै समीपताको जीवन–जलमा
तिमीले प्रतिबिम्बित पायौ आफूलाई
भन न भन कली !
सन्देह चियाउँछ जब यो विश्वबीचमा
तिमी दूर हुन्छ्यौ ताराझैं;
दूर हुनाले चाह गरेको
त्यै तारासित तर फिराद यही छ—
किन त्यो मेरो कलीझैं
रोइने हाँसिने भएन
समीप भएन ?
भन न भन कली !
क्षणभरको छोटो जीवन
वसन्त लाख फुलाउँछ !
शिशिर लाख सुकाउँछ !
अनादि भूत अनन्त भविष्यको
कहालीलाग्दो फैलावटबीचमा
कस्तो यो जीवन–काल कली ?
भन न भन कली !

Number of Views for this Poem:4732

Gopal Prasad Rimal – Jangi Nishan Hamro

रातो र चन्द्रसुर्जे, जङ्गी निसान हाम्रो ।
जिउँदो रगतसरि यो, बल्दो यो सान हाम्रो ।।
हिमालझैं अटल यो, झुकेन यो कहिल्यै ।
लत्रेन यो कहिल्यै, जङ्गी निसान हाम्रो ।।
यो जन्मँदै जगत्मा कैयौं प्रहार आए ।
साम्राज्य दुई हारे, हारेन सान हाम्रो ।।
जबसम्म चन्द्रसुर्जे आकाशमा रहन्छन् ।
तबसम्म हुन्छ आफ्नै रातो रगत यो हाम्रो ।।
गाईसरि छन् साधु जोजो यहाँ जगत्मा ।
सबको सरन बलियो, जङ्गी निसान हाम्रो ।।

Number of Views for this Poem:2867

Gopal Prasad Rimal – Anshu

नभन प्रिया ! यिनलाई पिन्चे आँसुकण
यही मेरो युगयुगको सञ्चित धन
होइनन् यी प्रिय ! विवशताका चिह्न
नैराश्यमा आँसु सुक्छन्, म त उत्साही अविच्छिन्न

म मानव, मानवताको छ सीमा ममाथि
त्यै सीमाको बाहिर पर्छ पूर्णताको मेरो भाग
उरमा प्रतिबिम्बित पारी त्यै पूर्णताको अनुहार
म त्यतैतिर छटपटिँदा भयो यिनको प्रपात

तिमी के भन्ल्यौ के गछर्यौ तिमी
गाँसी यी आँसुको हार
तिम्रो भैmँ अनुहारलाई
सुहाउँदैन आँसुको श्रृङ्गार ः
म भन्दछु मेरै भए पनि
मेरा निम्ति यी होइनन्
देउतासित भेट भएपछि
उनकै पदमा चढिनेछन्—
अनि कुन्नि यी हुन्छन्–हुन्नन्, तर
अहिले यी मेरा जीवन–लक्षण
कमजोरी चिनेको चिह्न
मेरो गतिको स्पन्दन

नरुझिई आँसुले पाए
ताप्न जसले सुन्दर घाम
ती देउता हुन् या ढुङ्गा हुन्
तर—
म, मानव हुँ, म जिउँदो छु
आँसु मेरो प्राण ।

Number of Views for this Poem:2660