Moti Ram Bhatta

दुई आँखीभौं त तयार छन

दुई आँखीभौं त तयार छन, तरबार पो किन चाहियो,
तिमी आफू मालिक भैगयौ, सरकार पो किन चाहियो १

पहरा कडा क कटाक्षको, हरदम तयार मुहारमा,
घर भन्नु भारि महल न हो, दरबार पो किन चाहियो २

कति चम्किलो छ हंसाईको हिसिमा किरन पानी दाँतको
मणि, मोती, नीर जुहार न हो, अरु हार पो किन चाहियो ३

* By kbs at 08/04/2008 – 15:15
* गजल
* मोतीराम भट्ट

Number of Views for this Poem:1153

Madhav Prasad Ghimire – Gauri Khanda Kavya – 008 – Hamro Bhet Hundaina Ho Ki Kahilyai

नेपाली हरिया पहाड वनका यी घाम–छायाहरु
हामी दम्पति, शान्ति कान्ति कलिला, यी मोह–मायाहरु
यो संयोग जुटाउने कुन थियो कल्ले बिगार्यो अनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

पृथ्वीमा अबदेखिलाइ कहिल्यै कालै नआए पनि
प्यारी भैकन अप्सरा घरघरै आएर जन्मे पनि
मेरो जो हरियो भरिन्न जसको जे जे जुटे तापनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

हाम्रा हर्ष र शोक, मान, ममता, आनन्द यौटै थिए
एकै प्राण थियो र ज्यान दुइका सन्तान एकै थिए
बाँचूँ भिन्न भएर आज कसरी, आधा म¥यो जीवनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

ती ठट्टा सुखका र फेरि दुःखका सल्लाह हाम्रा गए
ती हाम्रा झगडा र मान, ममता, माधुर्य, माया गए
बाँकी जीवनको मुराद मनको रोयो बिलौना बनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

छन् सम्पूर्ण सुखी कसैसित पनी मिल्दैन मेरो मन
छन् ताराहरु रातमा र दिनमा साथी छ यो निर्जन
एकान्तस्थलमा त भेट्न तिमीले हुन्थ्यो नि आए पनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

मेटी स्वर्ग र मत्र्यलाइ जसरी भेट्छौँ महारातमा
ब्यूँझन्नौँ किन एकसाथ त्यसरी हामी दुवै प्रातमा
स्वप्नाको दुनियाँ मलाइ कहिले मिल्ला नि साँचो बनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

मर्ने मानिस फर्किँदैन कहिल्यै भेटिन्न भेटिन्न रे
पर्दा लाग्दछ जो महामरणको उल्टिन्न उल्टिन्न रे
यो कस्तो कुन निष्ठुरी नियम हो, के हुन्छ फेरे पनि
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

तिम्रो सुन्दर त्यो शरीर, मधुरो मुस्कान तिम्रो गयो
तिम्रो बैँस रमाइलो र गहिरो माया कसोरी गयो
पाइन्नौ यस रुपमा अब तिमी फर्केर आए पनि

हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

हेर्छन् बादलले हिमालगिरीमा– ‘गौरी कहाँ छन् ?’ भनी
सोध्छे शान्ति मलाइ सानु मुखले – ‘आमा कहाँ छन् ?’ भनी
मैलाई पहिले म उत्तर दिऊँ– ‘मेरी ! कहाँ छौ ?’ भनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

ब्यूँझन्नौ यस जन्ममा अब तिमी अल्प्यौ महाकालमा
मैले हेलिनुपर्छ रे सब भुली संसारको भेलमा
सम्झेला कसले ‘दुवै दिन सँगै हामी थियौँ रे !’ भनी
हाम्रो भेट हुँदैन हो कि सँगिनी ! धिक्कार कैल्यै पनि

Number of Views for this Poem:8999

Pravin Khaling – Rumtek Ki Sonam

प्रवीण खालिङ – रूम्तेककी सोनाम

सोनाम
हिमालकी छोरी
तिम्रो आँगनमा न्यानो घाम छामेर
उभिएको छु,
धान फलेको तरेली-तरेली गह्राहरू
सुनको सपना लागेका छन्।
0 0 0 0
हो सोनाम
तिमी एका बिहानै उठेर
विश्व शान्तिको प्रे ह्वील घुमाउछ्यौं
कतै गाँउमा काम लिएर जाँदा पनि
तिम्रा कोमल औलीहरूले स्पर्श गर्दा
ध्यानमग्न प्रे ह्वील तरङ्ग भइ जिउँदा हुन्।
***
सोनाम
बुद्धकी छोरी
तिम्रो गाँउमा शान्ति हेरेर आएको छु
रे खोलामा तिमीले टाँगेको
प्रेमका पताकाहरू
साँच्चै विश्वासको साँघु लागेको छ।
***
बुद्धले छोएको
रूम्तेक भाकेर बसेकी छ्यौं
ऊँ मणि पद्मे हुँ-को सुरभि रचेकी छ्यौं।
त्यसैले सोनाम
मलाई तिम्रो रूम्तेक मनपर्छ
तिम्रो गाँउको डाँडामा
भगवान् भाकेर गाडेको लुङदर
अनि
छ्योर्तेनको मौनताले
पद्मसम्भव बौरिन्छ-बुद्ध फेरि एकपल्ट ब्यौतिन्छ।
***
स-साना राता गाला भएका
लामाहरूका मुहारभरि टल्कन्छन्
रातो सूर्य उदाउने सङ्केत
त्यसैले मनको गीत हो तिम्रो गाँउ
शान्ति रोप्ने-धर्म छर्ने सानो रूम्तेक
तिम्रो रूम्तेक
नलेखिएको कविता हो तिम्रो गाँउ
अनि
नरचिएको सङ्गीत हो तिम्रो प्यारो ठाँउ
अनि त
सोनाम
हिमालकी छोरी
तिम्रो आँगनमा न्यानो घम छामरे
उभिएको छु।

- गान्तोक, पूर्व सिक्किम

Number of Views for this Poem:2835

Kedar Shrestha ‘Gagan’ – Mero Mutu

फूल उनी,
जून उनी,
खुन मेरो उनी
देखिन आज मैले
भेट्न किन आइनन्?
किन मेरो आँखाबाट ओझेल परिन्?

प्रिय
कुनै परिबन्धमा त परेनौं?
कतै समय पापीले त बाधेन?
कति आतुर थिए मेरा ओठ
तिम्रो नाममा लेखेको मनको वह,
तिम्रै यादमा कल्पेका कल्पनाहरु
तिमीलाई सुनाउन
तर
अहिले ब्याकुल भा’को छु म
तिमीलाई नदैख्दा,
तिमीलाई नभैट्दा,
रोइरहेछन् आँखा,
विरह र वेदनाको आँधी चलिरहेछ मनमा।

ज्वारभाटाहरु उर्लिरहैछ,
सात रेक्टर स्केलको भुइँचालो गइरहेछ मष्तिष्कमा
कतै हिजो भेटेको क्षण नै
अन्तिम त होइन?
हिजो बोलेको आइ.लभ.यू.
र तिम्रो त्यो कोमल हातले मुसारेर
गालामा च्वाप्प खाएको म्वाई
अन्तिम हुने त होइन?
कतै दैवले अन्तर्घात त गर्नै हौइन?
त्यसैले म भगवानसँग विन्ति गर्छु
हे! भगवान
कहिलेकाहीँ त मेरो मनको कुरा पनि पूरा गराई दैऊ न
फूलपाती चढाउँला
त्यतिले नपुगे
के माग्छौ घुस भन
म दिन तयार छु
रागो, बोका, कुखुरा,परेवा……..जे माग्छौ,
म चाहान्छु–
उसको मायामा
मेरो यो शरीर समाधिष्थ गराउन,
उसको मायाको रापमा
यो ज्यान खाग बनाउन।

उनी टाढा छिन्
मेरो कुपोषणयुक्त
इच्छा,आकांक्षा र सपनाहरु
मनसँगै बतासिएर
कहिले बतासमा,
कहिले वर्षातमा
समाहित हुँदै उसको प्यारमा
उसको माया
आँखाको डिलबाट
बग्न थाल्छ अवीरल,
म सम्भि्कन्छु उसले भनेको कुरा–
तपाईँलै भनेको हैन?
तिमी मेरो मुटु हौ भनेर
हो म तपाईँकौ मुटु भए
तपाईँ मैरो शरीर
शरीर र मुटु कहिले अलग हुन सक्छ?
त्यसैले अब हामी एउटै भएनौ त?

Number of Views for this Poem:2371

Ramesh Dilunchha – Saarthak Jeewan

रमेश दिलुङ्छा – सार्थक जीवन

तिम्रा
गर्विला मुटुबाट
मुठी भर समर्पण
सापट देउ
यो बतासे मनलाई……!

हेर्छु
साँझ पख
आभाष-दुरी परिपुरक लाग्छ
तर यादहरु किन
घातक यहाँ
क्षमता देउ
जिउदै जल्न लाई…..!

रात भर
पाउछु आँफैलाई
चन्द्रमा-चखेवाको पात्रमा
मन दरो बनाऊ नानु
पर्खाइ बेइमान हुन्न है
केवल
एक-पल देउ
सार्थक-जीवन बन्नलाई ……!

धरान

Number of Views for this Poem:1265