Laxmi Prasad Devkota – Ek Asar Ko Bihana

क.
दिनकरको बीउ झन्डै उम्यो
मिरिमिरि–माटो फारी, दृश्य
बदली निशिभर गाइरहिथिन्
प्रकृति, तिनले रोपिन् अवश्य !

ख.
हेर ! टुसाई आउँछ कलिलो,
लाल पत्ती ली दुई बादल !
मानो लुँडेका बीज पलाउँदा
हात ठटाउँदा खुशी बालकदल,
जस्तो मेरो, पन्छी, पशुको,
उफ्यो दिल दिल !

ग.
फुल्दछ, फुल्दछ ढकमक बन्दै
रातो–पहेंलो
यसका सुगन्ध मशीहा चोर्छन्
सुँघिरहेछु
गरिरहेछु चोर्ने मेलो !

घ.
यसको केशर पर्दछ चुली
पन्छी चुम्छन्
पर्वतमुनिले मन्त्र सुनीकन,
यसको रहस्य,
‘भूर्भुव स्वः भूर्भुव स्वः’
तिनका आँगमा
बिरुवा उँग्छन् ।

ङ.
यो रोप्ने को ? यो रोप्ने को ?
जोडाजोडी ?
कस्ती राम्री होलिन् तिनी औ
कस्तो सुन्दर तिनको प्रेमी !
कल्पिरहेछु ताना छोडी !
भावहरुका उब्जिरहेछन् हरिया शस्य
गाई एउटा मन्त्र, रहस्य !
भूर्भुव स्वः भूर्भुव स्वः

च.
जप्छ दुभो पनि यही गायत्री
सजल र सिरसिर,
दिलले अवश्य !

Number of Views for this Poem:17530

Manu Manjil – Lamp Post

मनु मन्जिल – ल्याम्पपोस्ट
(मधुपर्क बैशाख, २०६७)

निभेर दिनभर उभिन्छु अचेल सडक- किनारामा
बाँच्नै नहुने धेरैजसो दिनहरू बाँचेर
मात्र आयु नाघ्न नसकेर उभिए जसरी ।
यति खराब जिन्दगी पनि अभिनय होइन
यो विनाअर्थ उभिनु पनि सपना होइन ।
सिसाको यौटा आँखाले
बिहानको प्रत्येक रातो गुलाबमा आफ्नै लाज
प्रकाशित भएको हेर्दै
यो दीप्त आकास तल निभेर
दिनभर उभिन्छु अचेल सडक-किनारामा ।
बरु एकैछिन उभिए पनि तानाशाहको अनुहारको
तेज झ्याप्प निभ्नेगरी
शहादतअघि वीरले उभिएजस्तो उभिनु रै’छ ।
बरु निमेषभर उज्यालिएर एउटा विश्व हाँस्नेगरी
बादललाई मैदान बनाएर बिजुली दौडनु रै’छ
बरु कैलेकाहीँ त कसैले ढुङ्गैले हानिदिए पनि
आवाज दिँदै घण्टाघर ब्यूँझिन्थें कि म आफैँ
कसैले अघिल्तिर उभिएर ऐनाझैँ हेरिदिए पनि
एकछिन प्रेम मुस्कुराउँथेँ म आफैँ ।
पछारिनुभन्दा पनि बेमज्जाको छ
सधैँ जसरी म उभिएको छु
मात्र आयु नाघ्न नसकेर उभिएजसरी ।
जिन्दगी आफू मूल सडकैसडक हिँड्छ
उभ्याएर मलाई सडक-किनारामा ।
आज फेरि मेरो भाषा खोसेर ऊ हल्ला गर्दै गएको छ
मेरो मौनता लिएर ऊ गाउँतिर गएको छ
मेरो आवाज लिएर ऊ सहरतिर गएको छ
छाडा जिन्दगी मैले पर्खिउन्जेल आइपुग्छ आइपुग्दैन
अन्तिम साँझसम्म आइपुग्छ आइपुग्दैन
बाँच्न नजानेकामा माफी माग्नु थियो मैले ।
जिन्दगीमा जिन्दगी पर्खेर
दिनभर उभिन्छु अचेल सडक-किनारामा ।
सामुन्नेको पतझडको नाङ्गो रूखको अहं पनि
मसित छैन
हरियो स्वर्ग बोकेको इतिहास छैन ।
कुनै कन्जुसले आफ्नै प्रेमिकाको पाऊ नअट्ने गरी
ओछ्याइदिएजस्तो
आफ्नै एक धर्को छाया टेकेर उभिएको छु
यो अव्यवस्थित देशमा हाँस्नै गार्हो छ र मात्रै
हाँस्न पाए त हाँस्ताहाँस्तै आफैँ ढल्नेगरी
आफैँलाई,
गिज्याउन मन लागेको कत्ति हो
तर कसोकसो घाम डुबेपछि म पनि बल्छु धप्प
मातेको साँझ उज्यालिएर म वरिपरि बसेर फिस्स हाँस्छ ।
बटुवा आएर घडी हेर्छ मेरै उज्यालामा
कुनै बेघर बालकले काखझैँ सुन्दर
उज्यालो भूमि भेट्छ ।
पोखिदिन्छु एकान्तमा म पनि छाती
र कैलेकाहीँ त साँच्चै त्यहीँ कोही आएर बासै बस्छ
कमलाई थाहा छ कि यदाकदा यो
सहरको छेऊ
यौटा ल्याम्पपोष्टबाट लगातार जूनको उज्यालो खस्छ ।

Number of Views for this Poem:5618

Nawaraj Subba – Najaau Bhamara Bhai

माया पनि
बिरानो लाग्छ ।
यी बाटा र हिलाम्मे पाइलाहरू
छरपस्ट हराएका आफन्तहरू
तापनि
जीवन यहाँ
अझै बॉकी छ जस्तो लाग्छ,
आऊ साथी
भमरा भई नजाऊ !
यो माटोमा अझै
कमलको पातझैं सफा
अनि फूल झैं स्वच्छ
जीवनको सुवास आउँछ ।

Number of Views for this Poem:1532

Rakesh Karki – Bolyo Ki Polyo Hajur (Nepali Gajal)

इन्जिनियर राकेश कार्की – बोल्यो की पोल्यो हजूर (गजल)

रमाएथ्यौं जब लाग्याथ्यो जुवातासमा डढेलो
छुवाछुत जातपात जाली बद्मासमा डढेलो

खै क्षणिक खुशी कतिन्जेललाइ हुन्थ्यो र
छड्के हानी सल्कियो मिठो आशमा डढेलो

झिल्को रांको हुँदै जल्दै हुर्हुर अबुई कस्तरी
मेरो गाउँ तेरो गाउँ सप्पैको वासमा डढेलो

नबोल्दा सुख छैन बोल्यो की पोल्यो हजूर
धड्कन् देखी सल्किदै फेर्ने सासमा डढेलो

बाँचुन्जेल कसैको बरखी कसैको समवेदना
मारी दिएपछि देख्छु आफ्नै लाशमा डढेलो

कोही शहीद भए कोही त कुकुर जस्तै मरे
तिनैका लालाबालाको निल्ने गांसमा डढेलो

लस् एन्जेलस्

Number of Views for this Poem:1106

Hem Nath Ghimire – Samjhana

हेमनाथ घिमिरे – सम्झना

स्वदेश छाडी बिदेश आएँ लाग्दैछ अँधेरो ।
सम्झन्छु सधैँ गाउँ र घर, पाखा र पँधेरो ।।
ती बाबा-आमा, पियारी मेरी हेर्दा हुन् बाटोमा ।
आँशुका थोपा झरेर गए बिलाए माटोमा ।। १ ।।

बिहान उठी पियारी मेरी पूर्वमा हेर्दिहुन् ।
सम्झेर आफ्नु पियारा सधैं दर्शन गर्दिहुन् ।।
पूर्वको तारा बोलाई उनी भन्दिहुन् संदेश ।
लिएर जानु सम्झना मेरो टाढाको त्यो देश ।। २ ।।

पूर्वको तारा मलाई हेर्छ संदेश बोकेर ।
सोधुँला भन्थेँ त्यो तारालाई पूर्वमै रोकेर ।।
खबर के छ, संदेश के छ, सुनाई जानु है ।
कोशेली मेरो आँशुका थोपा बोकेर लानु है ।। ३ ।।

बाडुली लाग्यो, बिहान-साँझ मन यो झस्कियो ।
सम्झदै होलिन् पियारी मेरी मुटु यो चस्कियो ।।
किन हो किन सपनी पनि नराम्रो देख्दैछु ।
बिहान उठी, सम्झेर उनी चिठी यो लेख्दैछु ।।४ ।।

Number of Views for this Poem:2648