Rakesh Karki – Maya Timile Chhode Pachhi

इन्जिनियर राकेश कार्की – माया तिमीले छोडेपछि (गजल)

माया तिमीले छोडेपछि नसोध मलाई
बाचा कसम तोडेपछि नसोध मलाई

म त त्यहीँ छु जस्ताको त्यस्तै छु
अर्को जिन्दगी ओडेपछि नसोध मलाई

मनको बिरुवा उखेलेर बास्ना सबैलगी
अन्तै रोपी गोडेपछि नसोध मलाई

हाल के बताउँ के भो भन्छन् सबैले
मुटुमा घाउ जोडेपछि नसोध मलाई

पालैपालो फुकेका भविष्यका बेलुनहरु
नसजाई कनै फोडेपछि नसोध मलाई .

लस् एन्जेलस्

Number of Views for this Poem:528

Bimal Nibha – Jutta

देशलाई बदल्छु भनेर
कसम खानेहरुले
एकाएक बदलेका छन्
आफ्नो जुत्ता
जुत्ताको रंग छ कालो
विश्वासघातको रंग पनि
कालो नै हुन्छ
र काला रातहरुमा
उत्सव मनाउँछन्
दलाल, पाखण्डी, भाट,
बेइमान र जुवाडेहरु
दुष्ट जादुगरले
उचाल्यो चमत्कारिक लठ्ठी
घुमायो वायुमण्डलमा
र हामीले हेर्दाहेर्दै गायब भयो
यो देशको शरीरबाट
सबभन्दा नरम छाला
त्यसपछि सफल षड्यन्त्रकारी
र त्यसका अनुचरहरुले लगाए
त्यही छालाबाट निर्मित
जुत्ता
आजभोलि जताततै
काला जुत्ताहरुले कुल्चिरहेका छन्
पहाड, उपत्यका र तराईको करङ्ग
यही करङ्गलाई भ¥याङ बनाएर
पुगेका छन् जुत्ताधारीहरु
सबभन्दा माथिल्लो तलामा
एउटा विशाल कक्षमा
सजाएर राखिएको छ स्वर्णासन
जसको दुवैतिर तैनाथ छन्
हिंस्रक वनमानुषहरु
बन्दुक र बर्दीमा
अब दृश्य परिवर्तन हुन्छ
कृपया ध्यान दिनोस्
कविताका मेरा प्रिय पाठकहरु !
हाम्रो शिरमाथि चढेर
एकजोर कालो जुत्ता
घोषणा गर्दैछ सगर्व
–देशबासीहरु हो
हामीले कसम पूरा गरेका छौं
यो देशलाई पूरै बदलेका छौं
(२०५९)

Number of Views for this Poem:2707

Mishra Baijayanti – Santras

मिश्र – विजयान्ती – सन्त्रास

साँझको क्षितिजबाट
विस्तारै ओझेल परेपछि
रातको आँचलमा लुक्छ पृथ्वी,
अब त्यहाँ जे पनि हुन सक्छ।
कुनै बाघ
पञ्जा फिँजाएर
बास बसेको निम्छरो शावकलाई
सिकार गर्न सक्छ।
सिंहहरु गुफा छाडेर
मान्छेको जङ्गलमा
दुर्गन्ध फैलाउन सक्छन्
चुस्ते यन्त्रको आयतन
तन्किन सक्छ।
पाषाण यन्त्रको रोबोटीय हातहरुको
आयाम बढ्न सक्छ,
अदालतको ढोकाको
दिशा बदलिन सक्छ,
अथवा न्यायाधीशको गलामा
बाध्यताको पासो बेरिन सक्छ
आस्थामा बम पड्किन सक्छ
अथवा छातीमा एस.एल.आर. थर्किन सक्छ,
पृथ्वीलाई रातले गाँजेपछि
अब त्यहाँ जे पनि हुन सक्छ।

रातको गर्भभित्र
त्रासको भव्यता मौलाउन सक्छ,
समुद्रलाई नीलडाम हुने गरी
कुनै सिकारीले
भ्रष्टाचार गर्न सक्छ,
आफ्नै अनुहार बिर्सेर
विचारहीन उडनतस्तरी बाजहरुले
नाटकीय प्रेमोन्मादमा
मोनालिसाहरुसँग
अनुरक्तताको मञ्चन गर्न सक्छन्,

सँगै सुतेका जहानहरु
साटिन सक्छन्,
आमा हराएर दूधमुखे बालकहरु
सडकमा रूँदै भेटिन सक्छन्,
अलपत्र बालकका
वारिस नस्वीकार्ने बाबुहरु
गाँजासँग जुवाखालमा
‘प्रेम!’ गर्दै भेटिन सक्छन्,
परिश्रम गरेर स्याहारेका
बगैंचाका फसल चोरिन सक्छन्,
शालीनताको गौरव गर्ने
सावित्रीहरुको अस्मिता लुटिन सक्छ,
पृथ्वीलाई रातले गाँजेपछि
अब त्यहाँ जे पनि हुन सक्छ।

मन्दिर देउताविहीन हुन सक्छन्,
उज्यालो पर्खने साधुहरु
सदाका लागि धुरी चढ्न सक्छन्,
सर्पहरु माला पहिरेर
झन्डामा बेरिएका हुन सक्छन्
जूनकीरीको उज्यालोमा
सडक नाप्नेहरुले
बाटो भुल्न सक्छन्
र तिनका दाह्रा देखेर
दर्शकहरु आत्तिन सक्छन्,
अर्थात् यात्रुलाई धोका दिँदै
पुलका ढाडहरु डामिन सक्छन्,
दिउँसो बास्ने स्वतन्त्रताका साइरनहरु
बन्दीगृहमा टाँगिएका हुन सक्छन्
आँगनका डिलहरुबाट
पैह्रो लड्न सक्छ।

साँझको क्षितिजबाट
विस्तारै ओझेल परेपछि
रातको आँचलमा लुक्छ – पृथ्वी,
पृथ्वीलाई रातले गाँजेपछि
अब त्यहाँ जे पनि हुन सक्छ।

Number of Views for this Poem:1881

Komal Shrestha Malla – Bancheko Chhu (Muktak)

कोमल श्रेष्ठ मल्ल – बाँचेको छु

हो मेरो
आफ्नै भोगाइ
र नतौलिएको सोचाई
नहारेर हारे कतै
हारेर हारे कतै
त्यहैले म जीवन भोगेर
मृत्युलाई बाँचेको छु ॥

Number of Views for this Poem:807

Shreeshisha Rai – Sriman Hunu Ko Pida

झिसमिसेका कसिला अंगालोहरु
दिनभरिको वाटो सम्झेर खुकुलिन्छन्
हतार हतार म झोला भिड्छु
एक्लोपनको भयले
मेरी श्रीमतिको अनुहारको रङ्ग बदलिन्छ ।
तिनका प्यास, रहर र र्समर्पण जति सवैलाई
आलै छाडेर म
दुनियां पर्छार्न निक्लन्छु घरवाट
…………………………………………….
दुनियां सित मेरो
नाम र र्सार्थक्ताको
अघोषित युद्ध जारी छ
दैनिक भिडन्त
सम्झौता फेरि हिसाव किताव
म संधै यसैमा लिप्त हुन्छु
र श्रीमतिको रित्तो गला विर्सन्छु
बेलुका जव भेटछु घरमा मलाई नै पर्खिरहेको
तिनको अनुहार मेरो श्रीमति हुनुको पश्चात्तापले
पाकीसकेको हुन्छ
यसो हेर्छु -
बुचो कान र खजमजिएका कुर्ता सुरुवालले
मलाई हांसिरहेका हुन्छन्
तिनको निर्दोष र अवोध मुहारमा
कुनै क्षयरोगी झैं
असमञ्जसमा पनि हांस्ने प्रयत्न छ
तर जति उज्यालो भएपनि तिनको मुहारमा म
श्रीमानको मेरो रुप देख्न सक्दिन
……………………………………………….
मसंग त माया छ नी कति हो कति
तर तिनका मधुरा आंखाहरु हेर्दा म बुझ्छु -
मायाले मात्रै श्रीमान हुन नसकिने रहेछ
दम्भले मात्रै पौरषत्व थाम्न नसकिने रहेछ
………………………………………………..
मेरो खुट्टाको लागि निहुरिएको तिनको शीर
सफा निधारमा मैले पोतेको सिन्दुरको धब्बा
प्रेमको बदलामा वितेका रंगीन रातहरु
रथको एकपांग्रो भएर आजसम्म गुडेका साथहरु
यी सवै मेरा पिडाहरु हुन्
र्सार्थक नामको लालसामा मैले
तिनको समेत नाम गुमाएका ब्यथाहरु हुन्

२०६५ साउन ३ गते
तरहरा

Number of Views for this Poem:2426