Yuddha Prasad Mishra – Laage Jhalamala Gham

युद्धप्रसाद मिश्र – लागे झलमल घाम

बल्ल दबेको वर्ग हृदयमा
लागे झलमल घाम
हलो कोदालो हँसिया चम्के
जागे कृषक तमाम

ध्वस्त गर्राई दिने उठ्यो प्रण
शोषकहरूका छलछाम
झुपडीहरूका महासंघ भो
गर्न घोर संग्राम

लुटपाटको प्रजातन्त्रको
मेटाइदिन नाम
तोडी दिन छन् दुनियाँ सारा
पूँजीवाद लगाम

पीडकहरू छन् देश लुटेका
जोगाउन धन धाम
पीडित चाहिँ भन्दछ केवल
झुपडी-कपडा-माम

रगत चुसेको बदला लिन भनि
लागे जनता लाम
बल्ल दबेको वर्ग हृदयमा
लागे झलमल घाम

२०४०
(नेपाली साहित्य)

Number of Views for this Poem:703

Kali Prasad Rijal – Nishthurile Chhadera Gai Hali

निष्ठुरीले छाडेर गैहाली
हेर्दा हेर्दै अर्कैकी भैहाली
एक्लो पारेर हो माया मारेर
निर्मोहीले हरिताल लाइहली
जिन्दगीमा धरधरी रुवाइहली
एक्लो पारेर हो माया मारेर

छातिभित्र आगो बल्यो, पसिना त खलखली
अझैं पनि देख्छु म त त्यही मोरीलाई झलझली
जाली रैछे सार्है नै तिर्ताली
मलाई फली आर्कैलाई अङ्गाली
एक्लो पारेर हो माया मारेर

आफ्नै बुद्धि बिगृएर मैले धोका खायाँ
बेइमानीको छलमा पर्दा अहिले दु:ख पायाँ
कालीपरि झिल्केलाई फसाई
गति फाली दुनियाँ हँसाई
एक्लो पारेर हो माया मारेर

शब्द – कालीप्रसाद रिजाल
स्वर – यम बराल
संगीत – आलोकश्री

Number of Views for this Poem:1627

Ram Prasad Prasain – Prarabdha Ko Anuharma Bimba Suchi

रामप्रसाद प्रसाईं “आशुतोष आंशु” – प्रारब्धको अनुहारमा बिम्बसुची

भावोत्तोलनको वाटिकामा
सम्यक असन्तुलन भित्र,
सामयिकीकरणको कसीमा
बांच्छन् बिबश मान्छेहरू,
प्रतिविम्बित विम्ब-विम्बहरूमा।

लछार-पछार भावात्माहरू,
अक्षरहरूको तक्षशीलामा
सम्यक आर्य सत्यका
यक्ष प्रश्नहरू किन किन
लाचार लाचार हिड्दै छन्,
ना/जवाफ समयको
शैशव शव सुसेल्दै।

जनजीविकाको जोतारो
सुमेरू समय शरणागत
विम्वदेखि विम्वसम्म
एक मञ्चन नाटकीयताको
वसुन्धरा बन्छ,
जीवन रूपान्त्रण हन्छ–
बे/ढंग रंगमञ्चमा।

वास्तवमा
बांच्छन् बिबश मान्छेहरू,
प्रतिविम्बित विम्ब-विम्बहरूमा।

जुलाइ २४, सन् २०१०

रामप्रसाद प्रसाईं “आशुतोष आंशु”
कालीखोला -२(तेम्बोक), ताप्लेजुङ्ग, नेपाल।
अबुधाबी श्रमशिविरबाट।

(Sent to Sanjaal Corps via Email)

Number of Views for this Poem:1617

Laxmi Prasad Devkota – Ek Bihana

क.
उषा चढिन् रे सल्लो !
स्वर्ग भयो आकाश उपल्लो !
त्यसको मछाया,
ताल धरामा, तल्लो !
सुन्दरताले झस्केको, वायुमण्डल
हाल्यो !
प्रतिस्पर्शले क्या बादल बल्लीे ,
फुल्दै झल्क्यो ! फुल्दै झल्क्यो !

ख.
पन्छी–गाना उडाइन् तिनले ।
श्रवण भरीकन,
फुलको कोभी आँखा भल्यो !
के, के तिनले गाइरहिछन् ?
सृष्टि रसिलो, लाल सुरा भै,
कसरी उछल्यो ! कसरी उछल्यो !

ग.
आदिपुरुस ? औ प्रकृतिदेवी
खेल्छन् जुहारी रङ्गमा !
सुनिरहेछु, स्वर्गकी बाला !
पर्वतमाला, मिरमिर पुराना,
गुन्जिरहेछन् ढङ्ग, ढङ्गमा !
जन्मिरहेछन् दिवस जगत्को,
चल्छ किरणको डल्लो !

घ.
अप्सराकी ए ! रानी ! तिमी,
छवि–खानी !
देवदारुको ऊँचा उपवन,
डुल्न आई, दिन्छयनै दर्शन !
स्फटिकमहलको द्धार उघारी,
दिनदिन, पखमा
मधुर बिहानी !
आनन्द जम्यो क्या ! मुटु डल्लो !

ङ.
भेडा गोठाला बतासहरु छन् !
राज्यमा तिम्रो काम छ ऊनको ?
जलप छ सुनको ?
मसिना सोनार ?
चित्रकार ?
मेषचारको कान्तिपुरीमा
तिम्रो विहार ?
भाषा रल्यो ! भाषा रल्यो !

च.
मुसकानहरुमा संसार शुरु भो
स्पर्शमा, प्राणको सञ्चार शुरु भो !
ज्योतिदानमा गुञ्जार शुरु भो !
सुमुखी !
गुँडको चरो यो भन्दछ नीड–हि
छोडूँ कि ?
उडूँ, उडूँमै डल्यो !

छ.
शून्य रङ्गियो !
जगत् भङ्गियो !
अनङ्ग अङ्गियो, तल हेरी !
प्यार जन्मियो, सुन्दरताको,
जनमन, जादू बेरी !
मूर्त देख्छु मुहूर्तमा यो !
कविता ? मेरी ?
जीवन जल भो, कलकल्यो !

ज.
ऊ ! ऊ ! बादल बल्लीमा
लाग्यो दिनको चिचिल्लो !
सृष्टिदेवीको मुसकान
—लाई हामी भन्छौ बिहान !
हे गौरी ! क्या ब्रीडासुन्दर
मुखमा लाली उछल्यो !

झ.
स्वर्ग र पृथिवी ओठ अरुणझै
चुम्बन गर्छन् । मस्कन्छन् !
मिठास पाई, स्मितिमा मनोहर
लच्कन्छन् !
भाव बनीगो चुली उपल्लो !
भाषा लागी बन्न रे खल्लो !
उषा चढिन् रे सल्लो !

Number of Views for this Poem:2829

Nawaraj Subba – Tyo Birkhe

आफ्नै दाजुभाइबाट
सुकुम्बासिएपछि
यो बिर्खे
जसलाई जहाँ भेट्छ
आफ्नो कथा सुनाउने गर्छ
आफ्नो ब्यथा सुनाई हिड्ने गर्छ
आफ्नै भाइले घरबाट निकाले पछि
धनीपूर्जा देखाउँदै न्याय माग्छ
“बाबु म कहाँ न्याय पाउँछु ?”
आफ्नै घरबाट
सुकुम्बासिएपछि
यो बिर्खे बारम्बार
जसलाई जहाँ भेट्छ
आफ्नो कथा सुनाउने गर्छ
आफ्नो नाम “बौलाहा साईला”
बनाउने दुनियालाई
बारम्बार सोध्छ
न्वारानको नाम बदल्नेहरूलाई
”दुनियाँ भन म कसरी सहूँ ?”
दुनिया न्याय होइन
पागल नाम दिएर
आफू पन्छिन्छ ।

Number of Views for this Poem:1942