• Starting January 2015, only logged in users will have access to read poems published in our website. We encourage you to register to our website. The easy way to do so is to use your facebook account to link to our website. To do so, you can use the login box on the right side of this page and use the button "Login with facebook". Your passwords are stored on Facebook. We only get authentication token from facebook saying that you have a valid login into facebook.

Kedar Shrestha ‘Gagan’ – Mero Mutu

फूल उनी,
जून उनी,
खुन मेरो उनी
देखिन आज मैले
भेट्न किन आइनन्?
किन मेरो आँखाबाट ओझेल परिन्?

प्रिय
कुनै परिबन्धमा त परेनौं?
कतै समय पापीले त बाधेन?
कति आतुर थिए मेरा ओठ
तिम्रो नाममा लेखेको मनको Continue reading

Number of Views for this Poem:2406

Harihar Aryal – Ma Aaundai Chhu

हरिहर अर्याल – म आउँदैछु

हो प्रिया, विश्वास गर
यस पटक भने म तिम्रो बासस्थानमा
सधैको लागि आउँदैछु।
हुनत प्रिया, म पोहोर पनि आएँ
परार पनि आएँ र हरेक बर्ष आएँ,
कहिले हुरी लिएर आएँ
कहिले बतास भएर Continue reading

Number of Views for this Poem:1274

Balkrishna Aajad – Dashain : Timilai Mero Sujhab

बालकृष्ण आजाद – दशैः तिमिलाई मेरो सुझाब

ए दशै तिमि आउदैछौ-
तिमि आउनु अगावै
तिमिलाई म
केहि कुरा भन्छु,
सुन ल !

दशै,
बितेका दश बर्षझै
तिमि आउदा
युद्धका पूर्व निर्धारित कार्यक्रम
रद्द गर्नु Continue reading

Number of Views for this Poem:3515

Chandra Gurung – Rajdhani Ka Bihan Din Ra Sanjh Haru

चन्द्र गुरुंग – राजधानीका बिहान, दिन र सांझहरु

बिहान सबेरै
(यहाँका सडकहरूमा
घामका कलिला पाइलाले नटेक्दै …)
धरहराभन्दा अग्लो महँगी,
अस्पतालभन्दा रोगी सभ्यता
र ‘डम्पिङसाइट’भन्दा बढी गन्हाउने
हाम्रो शासन प्रणालीको खबर बोक्दै
केही ‘न्युजपेपर हकर’हरू
प्रत्येक चोक,
प्रत्येक गल्ली
र प्रत्येक सडकमा ओहोर―दोहोर गर्छन्।
यहाँ,
बिहानी हावाले
बाग―बगैंचाबाट एक पोको सुगन्ध नल्याउँदै
चोक―चोकमा अनशन बसेका फोहोरको डुङ्गुरबाट
प्रत्येक घरको प्रत्येक कोठामा
आइपुग्छ एक हुल अनावश्यक दुर्गन्ध।
प्रत्येक बिहान,
यसरी उदाउँछ राजधानीको घाम।
यहाँ दिनैभरि
सडकहरूमा दगुर्छन् भ्रष्ट नेताका भारी पजेरो,
कर्मचारीहरू ओसार्दै बूढा सरकारी गाडीहरू
र कुद्छन् कुना―कुनाबाट
चेपिँदै―चेपिँदै … गरिब साइकलहरू।
यहाँ चोकहरूमा
उभिएका ‘ट्राफिक पुलिस’ देखेर
तर्सिन्छन् साना―ठूला गाडीहरू
कि, नपुग्ने भयो गन्तव्य निर्धारित समयमा।
ठाउँ―ठाउँमा,
अनुहारैभरि अश्लील ‘फिल्मी पोस्टर’ टाँसेर
उभिएका बाध्य पर्खालहरू भेटिन्छन्
र पार्कहरूका बेंचीमाथि प्रेमी जोडीहरू
लाज―शर्मलाई लोप्पा ख्वाउँदै
ननभेज मासाहारी प्रेममा मिक्स गरेर
खान्छन् सँगै जुग बिताउने ‘ककटेल’ वाचा―कसम।
साथ―साथै देखिन्छन्
बजारैभरि र व्यस्त चोकहरूमा
सस्तो चुरोटको धूवाँसित
आफ्ना रङ्गीन पीरमर्काहरू उडाउँदै गरेका भरियाहरू
र खुल्ला चउरहरूमा भेटिन्छन्
वर्गीकृत विज्ञापनले मुख छोपेर
दिउँसै निदाइरहेका बेरोजगार जीवनहरू।
प्रत्येक दिन,
यसरी हिँड्छ राजधानीको समय।

जब साँझ पर्छ
थकित सडकपेटीमाथि
हिँड्न थाल्दछन् अवैध निशाचरहरू
सापटी माँगेर लाटोकोसेरोसित आँखा।
छिप्पिँदै गरेको रातसित
गाउन थाल्छन् दोहोरी साँझहरू,
नाच्न थाल्छन् सुकुमारी डिस्कोहरू
र नाङ्गिन थाल्छन् अर्धनग्न डान्सबारहरू।
साथै,
भट्टीहरूका कुना―कुनामा
‘घरकी मुर्गी दाल बराबर!’ भन्दै
सल्बलाउन थाल्छन् राता―राता आँखाहरू।
यसप्रकार
केबिन रेस्टुरेन्टका होहल्लामा
र एकान्त पार्कको कुनातिर
यौवनपूर्ण मुस्कानको बल्छीमा
फस्छन् थुप्रै―थुप्रै ग्राहक रातहरू।
प्रत्येक साँझ,
यसरी अस्ताउँछ राजधानीको जीवन।

Number of Views for this Poem:2906

Saroj Dhital – Ekaa Desh Ma

सरोज धिताल – एकादेशमा

एकादेशमा
थिए रे मानिसहरू †

लुकाएर आफ्नो बलिष्ठ शरीर
धर्धरी रुन्थे ती
गुहार्दै विधातालाई

गाडेर समृद्धिको सारा स्रोत
पार्थे रे चीसो ढुसी
कुहाउ“दै आत्मालाई

बिकाउन खोज्थे रे सिन्की गन्ध
अकर्मण्यताको भु“ड्कोमा
खा“देर आफै“लाई बेसरी

थन्क्याएर आफ्नो उर्वरा गर्भाशय
रुन्थे ती छाती पिट्दै
पराईका ढोकामा
पुत्रदानको भिक्षाटन गर्दै–

एकादेशमा
थिए रे
यस्ता पनि मानिसहरू
दुःस्वप्न जस्तो दलदलमा
जो भासि“दै थिए
छट्पटि“दै थिए

आफै“ले रचेको दुःखको दहमा
जो पौडि“दै थिए
मर्दै थिए ती
ज्यू“दै †

एकरात
जब अन्धकार आकाशको कालो गहिराइमा
तन्द्राङतुन्द्रुङ झुन्डिएका
नपुंसक ग्रहहरू
पाखण्डी ताराहरू
टाढा बसेर टिलपिल टिलपिल गर्दै
धरतीलाई
प्रकाशले भिजाइदिने खोजेको
निरर्थक बहाना गर्दै थिए ।

कथाको देवदूत
सुस्तरी झरे झै“ आकाशबाट
आयो एउटा र मुस्कुरायो
करुणाको शीतल सागर झै“

‘गुहार † गुहार ††’ को आवाज
कर्णप्रिय सङ्गीत थियो जसका लागि
रोगाएको अल्छी मन
उब्जाउ जमिन थियो जसका लागि
कुशल प्रेमी झै“
हाँस्यो ऊ मुसुक्क
अनि
पक्रियो उसले
गुनासोको संसारमा रमाउने तिनीहरूको हात

र सुम्सुम्याउ“दै तिनीहरूका फोहोर गाला
चुमे झै“ गरी
गाड्यो दाह्रा
ती सबका शरीरमा ।

एकादेशमा
थिए रे मानिसहरू
जो यसरी नै टोकिए, सकिए
अनि
जसको आफ्नै पलायो घिनलाग्दो दाह्रा
र विचरण गर्न थाले अन्धकारमा
‘गुहार–गुहार’ को आवाज पछ्याउ“दै ।

एकादेशमा
थिए रे यस्ता प्राणीहरू
जो फेरि कहिल्यै मान्छे हुन सकेनन् ।

ईश्वर
उदास आ“खाले
यो सब हेरिरह्यो
हेरिरह्यो…।

Number of Views for this Poem:1780

Durga Bahadur Shah – Yo Sharir

दुर्गा बहादुर शाह – यो शरिर

ढुङ्गा पचाउने
यो शरिर
योवनमा लज्जाउने
यो शरिर
न त जाउलो पच्यो
न त लाज नै
कस्तो शरिर
हेर्दा हेर्दै
बुझदा बुझदै
हिडदा हिडदै
भोग्दा भोग्दै
ठाऊँ न कुठाऊँ
जहाँ पायो Continue reading

Number of Views for this Poem:2062

Komal Shrestha Malla – Bhogai (Muktak)

कोमल श्रेष्ठ मल्ल – भोगाई

भोग्नै नपर्ने कति कुरा
भोग्नै पर्ने रहेछ
यो रहेछ कस्तो रहस्य ?
धेरै ठुलो रहेछ
मोल कहाँ आँसु रगतको ?
तेसै बग्दो रहेछ
देख्छ कस्ले दिल जलेको ?
बुझ्ने हुन्न रहेछ
यो रहेछ कस्तो रहस्य ?
हृदय संगै रहेछ ॥

Number of Views for this Poem:1050

Harihar Dahal – Bhabisya

मैले भिरपाखा र भन्ज्याँङहरुलाई सोधें
कतै “भबिस्य” लाई देख्यौ कि?
भक्कानो छोडेर रुदै उनिहरुले भने
बम र बारुद बनेर आकाशमा उड्दै होला|

मैले मखमलि फुल लाई सोधें
उसले रिसाएर भन्यो
म आफ्नै समस्याले Continue reading

Number of Views for this Poem:1074

Bimal Nibha – Kati

कति एसिडका बोतलहरु,
चिसो सिमेन्टको कोठा
र विषकन्याहरु कति
कति हाडहरुका पिरामिड,
बौलाहा हात्तीको दौड
र कोतपर्वहरु कति
कति इलेक्ट्रिक सक,
शरीरमा नीला–नीला डाम
र कालरात्रिहरु कति
कति जङ्गली कुकुरहरु,
बर्बर युगको मारक मन्त्र
र शस्त्रागारहरु कति
कति अँध्यारा गुफाहरु,
अन्धो साइरनको आतंक
र धरापहरु कति
कति काला बुटहरु,
ग्याँस–च्याम्बरको यन्त्रणा
र बुलेटहरु कति
ओ लरखराइरहेको दमनकारी सत्ता !
कति मृत्युको इन्जेक्सन,
शवहरुका सामूहिक चिहान
र पुलिसहरु कति
(२०४६)

Number of Views for this Poem:1566

Bhanuraj Aryal – Bukhyancha Ko Desh Ma

भानुराज अर्याल – बुख्याँचाको देशमा

अलि अक्करे भिरमा
कुनै आली मरेको लाशहरुले
कुनै अधकल्चो लाशहरुले
गह्राहरु छुट्टयाईएका
एउटा सानो खेत,
जहाँ,
जताततै सिनो गन्हाइराऽछ,
आलीहरुमा खुँखार देखिने
सयौं गिद्धहरु
लाश लुछन् झगडा गर्दैछन,
वरिपरि व्वाँसाहरु
मौका कुर्दैछन र खुशी छन ।

खेतभर छरिएका छन
अचम्म लाग्दा बोटहरु
कुनै निख्खर राता
कुनै राता-पहेँला
कुनै निला,
र, रगतका फाल्सा जस्ता
अश्लिल निसास्सिने पानीहरु ।

यी अराजक खेतका वर्णनविच
रातो हाँडीको टाउकोमा
पट्यारलाग्दा
काला
मसानका गोलहरुले
आँखा, नाक बनाइएको
तर कान नभएको,
ताइचीन परालको जीउ बनाएर
जुटले खुकुलो संग
बाँधिएको
कमलपित्ते रंगको
बाहुला नभएको
आधा रातो आधा पहेँलो
माग्ने कमिज लगाएर
एक बुख्याँचा
राखिएको छ।

यो समय त्रासदमा
गाउँ कोलाहल छ
र, सहर भित्र
गोपाल, भूपी र बिक्रमहरु
झक्झकाइ रहेछन
तैपनि सहर
कट्टु पनि नलगाई
दिउँसै भट्टीमा
कोक संग म:म: चपाई रहेछ ।

Number of Views for this Poem:931