Rajab – Bhoomi Ko Jokhim

आफ्नू शक्ति देखाउन
पृथ्वीमा आँधी
बाढी
भूकम्प
बरोबर आउँछन्
र जीवन, वन र भूमिको शृङ्गार
भत्काइरहने गर्छन्
त्यसैले
त्रस्त रहन्छन् आफ्नै रक्षकसँग
जीवनहरू
वास्तवमा जीवन
पृथ्वीदेखि, आकाशदेखि, वायुदेखि, जलदेखि
पाउँछ, गुमाउँछ
र त्रस्त रहन्छ

Number of Views for this Poem:1743

Laxmi Prasad Devkota – Huri Pachhi Grihagaman

क.
मीठो, मीठो, प्यारो गन्ध प्याज लसुनको आयो !
सूघँ बडो सरसरायो !
चट्याङ्गहरुमा जन्म लिएको, प्राणवायुको बाक्लो दाना
त्रिकणी ओजोन्,
माछा, माछा गह्नायो !
स्वर्गमा आज डीनर छ !
क्रान्तिपछि ! कि ? क्या हो ?

ख.
देवासुरको युद्ध पछाडि
विजयको भोज छ देउताको !
शुद्धीकृत यस वसुन्धराको
स्वपना आउँछ कताकताको !
झुप्राहरु या अग्लेका,
नौनी डल्ला पग्लेका !
ठूलो कराही, माछा झुरझुर !
रोटी कुरकुर !
चम्चा काँटाहरुको सङ्गीत !
एउटा मीठो नाच्ने गीत !
“हाम्रो लङ्का–जीत !”

ग.
दुलही जस्ती पो छ त घुम्टो जाली डाल्ली, सजल सुस्मिता,
चन्द्रवदनी कृषिवाला यो ल्यासे जस्ती रात !
रात्रि किसान्नी, तारा पारी, नीलो सारी,
मुस्किन खोज्छे बादल उघारी !
माइती सम्झी तैपनि भारी, सुकुमारी !
अतिथि बनीकन आऊँ कि ? नानी !
तिम्रो बन्दो व्यञ्जन चाख्न,
घरमा भारी !
हवाइ तलाउको माछा ! माछा ! मसलादार !

घ.
पखालिएको स्वस्थ गगनमनि
चल्नु छ मानो यस याम !
कुपित क्रान्तिको कोप पछाडि
छामछुम गर्नु क्यै रचनात्मक
सुधारहरु क्यै प्रारम्भिक, स्वप्नगगनमा,
ठाम, ठाम !

ङ.
तर सुन ! तर सुन ! आर्कै गीत छ पृथिवीमा ए ?
टुकुचा छयाङ्ग छयाङ्ग ! मैलो टुकुचा ! निम्न स्रोत छ !
गरीबहरुको गीतसरि छ जहाँ धनीको स्वाङ्ग !
साढे सात बज्यो ए टयाङ्ग ! टयाङ्ग !
“दुःखमा अरुका मुखमा पर्छौ”
भनेर सुन हे ! गाउन लागे
प्याज, लसुनका डयाँग !
दायाँपट्टि , फेरि कन्बक्रीट ? कसको घर यो !
बुलडग ह्वाङ् ह्वाङ् ?
बायाँपट्टि, कसको छानो यस्तो छयाङ् छयाङ् ?
कुन भूसे यो ?
क्वाङ्, क्वाङ्, क्वाङ् !

च.
“पुग्यो यतिले ?”—
बिजुली गिल्ली !
सपना हुन गै जूनकी डल्लो ! कृषिवालाको स्वपना रल्ली !
असन्तोष डकार्छन् डाँडा, खाडी !
सडक उकालो बनेको पाउँछु !
चिसो हवाले आशा घन्क्यो !
चल्दछ निहुरी,
जिल्ली, जिल्ली
हावा बेखुश, के चम्क्यो !

छ.
मीठा परीले माछा भुट्छन्
वैकुण्ठभरि !
एक चिथरीले हात पसार्छे
एक पैसाको भटमास भनीकन,
भूपुत्री, बिचरी !
थुरथुर, नाङ्गीवरी !
के आश्चर्य ? मेघ गर्जन्छ !
असुरहरुका जीत रहेछ ! बास्ना आयो उनकै माछा ख’री !
देउता भोकै मरी !
प्रथम सङ्घर्ष हार रहेछ
देउताको !
बेस हो, चम्के हुरी !

Number of Views for this Poem:2442

Manju Marmika – Man Bhitra Ko Sambedanama

मञ्जु मार्मिका – मन भित्रको संवेदनामा

आगो बलिरहेको छ
हरेक पलपलमा
आगोका ज्वालाहरु पिइरहन्छु
म क्षणक्षणमा
हरितालिका
साच्चै तीज भएर आउनु छ भने
शान्तिको राको बालेर आउ
पिडाको आघातले फुटन
बाँकि मुटुहरुलाई जोगाउन
भोका पेटहरुको
भोक मेटाउन
न कि संस्कारको नाममा
खाली पेट बसाउन
चुहाउँदैछन मोतीका दाना दिनरात
बर्सिन्छन् आफसेआप चट्टानको चुहावटसरी
भीरहरुमा
कसरी टिप्न सक्छन र ?
श्रमका दाना टिप्नेहरुको भीडबाट
अहँ टिप्न सकेनन अझैपनि
तर लिन्छन पोल्टाभरि सान्त्वनाका पोकाहरु
बोकेर रुन्छन थुनेर कोठाहरु ।
दिनेहरुले दिए भन्दैमा नलेउ भो
हाम्रै मन कठोर बन्नु पर्छ
मुत्यु पर्यन्त पनि छुरा धस्नेहरु
मेरो लासमाथि रजाई गर्न मनाही छ
बौलाहा कुकुरले साप्रो च्यापे झैँ
नच्याप यी मनहरुलाई
पागलपनको पहिचान बोकेर
जिस्काउन मनाही छ
पृथक मनहरुलाई उदाङगो पार्न सक्दैनौ ।
हावा सुस्त छ, सूर्य चुस्त छ
यिनैलाई साक्षी राखेर
युद्ध भन्दा डरलाग्दो जिन्दगीको
कहानी भोगेकी छौ तिमीले
फलामसँग रातदिन युद्ध लडेकी छौ ।
आखिर जीत त तिम्रै भएको छ नि ।
तर अझै जिस्काइरहन्छन ती आडम्बर
तिम्रा मोतीका दाना खोस्नेहरु ।
निस्फिक्री सन्त्रासको पिरो
धुवाँमय आकाशमा उड्नु छ
प्रवाह नगरी धुवाँको
झर्नु अझै तल
बरु परु आगोमा
म त
आशा राख्दिन कसैको शुभकामनाको
माग्दिन भिक्षा कोहीसँग
बरु पौडिरहन्छु संघर्षाका डुंगा चलाएर
रुन्न भौकै मन जलाएर
बलिरहेको आगोमा बरु पेट्रोल थप्न
आउ जीवनलाई जिवन्तता दिनु भने
अनि हराउ
तिमीले फलाएका मोति टिप्नेहरुलाई
जिउँदोमा मात्र नपुगेर
मृत्यु पर्यन्त पनि शरीर चुस्नेहरुलाई ।

Number of Views for this Poem:1180

Buddhi Moktan – Shahid Ko Laskar Ma Dekhen Timilai

बुद्धी मोक्तान – शहिदको लस्करमा देखे तिमीलाई

शरदको भाइटीकामा आउछु भन्थ्यौ,
निम्ताको पत्र लेखे तिमीलाई
मुक्तिको खातिर लड्छु भन्थ्यौ,
शहिदको लस्करमा देखे तिमीलाई ।

भाइटीका मेरो उज्यालो नै होस्,
आँशुको मुलमा भेटे तिमीलाई
क्रान्तिले बीरता चुमेछौ माइती!
राष्ट्रकै तुलमा देखे तिमीलाई ।

युद्धमा पहिल्यै जान्छु भन्थ्यौ,
अदुर भुलमा छेके तिमीलाई
निरंकुश फाल्न जाली तोड्यौ,
शहिदको हुलमा देखे तिमीलाई ।

हस्तक्षेप रोक्न कम्बर कस्यौ,
सुस्ताको पुलमा ठोके तिमीलाई
श्रद्धाले शीर झुकाई सम्मान अब,
वीरको कुलमा बोके तिमीलाई ।

गोली निली मुक्ति दिलायौ,
महान तुलमा लेखे तिमीलाई
स्वातन्त्र समाजको निर्माण अब
शहिदको फूलमा देखे तिमीलाई ।

Number of Views for this Poem:1955

Namrata Guragain – Dashain Ra Hami

वर्षैपिच्छे आउने दशैं
घरको संझनाले
मन त्यसै त्यसै उडेको हुन्छ
मन त्यसै त्यसै गुडेको हुन्छ
अफसोच !
हामी धेरै टाडा छौं
अझै टाडा छन हाम्रँ उदेश्यहरु ।

रोटेपिङ्ग र लिंगेपिङ्ग
आखा अगाडी मच्चिरहेछन्
सायद त्यतिखेर
हाम्रो घर
नया“ दुलहीझैं सिंगारिएको हुने गर्छ
प्रत्येक द्घारहरु
घर फर्किन नसकेका आफन्तलाई
शुभकामना खसाल्ने हतारमा हुन्छन्
घर फर्किएका आफन्तस“ग
र्हािर्दकता साटिरहेका हुन्छन्
लामो ब्यस्ततापछि
परिवार भेट्ने चाहना
आहा !
कति सुन्दर छ हाम्रो संस्कृति
संझदा मात्रपनि
मन त्यसै त्यसै अग्लिएर आउ“छ
मन त्यसै त्यसै पग्लिएर आउ“छ

धेरै घुम्तीको बटुवा हामी
संयोग भनौ एकै ठाउमा छौं
विचारका अग्ला होचा पहाडलाई
थांती राखेर
एउटै बथान भएका छौं
हो
हामी आकारले साना छौं
नागरिकताले विदेशी हौं
तर
योग्यता पछारेर
प्रतिष्पर्धामा उभिन सक्छौ
उत्साहको सिंगो समुद्र बोकेका हामी
दःुखको नाममा
आगो पचाउन सक्नेका सन्तान
थाहा छैन
किन आज हामी
आफूभित्र हिनता पालेर बसेका छौं
किन आफूभित्र निराशा पालेर बसेका छौं
खोइ कसरी कल्पना गरौं
विजयको टिका र आशिर्वादले नझुकेको शिर
उत्साह र उमंगले नहांसेको मन
आउ टिकासंगै
गोरा छाला भएकाहरुमाझ
योग्यताको लडाइ लडौं
विचार र क्षमताको लडाइ लडौं
एउटा अर्को खुशियाली बाडौं ।

मोरङ्ग, हाल: नेब्रास्का

Number of Views for this Poem:2431