Poem - Samyukta Shrestha - Kathmandu Ko Kaal Raatri

[sweetangel]

अँध्यारो आकाशले
पूर्णीमा ओकल्न नसके पछि
जूनकीरीहरूसँग उज्यालोको वीडो थाम्दै
हामी जुटेका छौ
काठमाडौको कालरात्री काट्न !

रानीपोखरीका हाँसहरू झैँ छरपुस्टिएका,
गौरव र खिन्नताका
हाम्रो इतिहासका पानाहरूलाई
चिविङ् गमले चपक्क टाँस्यौ
अनि,
ठमेलको ठेलमठेलमा हामी फर्केका छौ
ईन्टरनेटझैं अनकण्टारबाट
आफैले चिन्न छाडेको आफ्नो स्वरमा
चुरे चहराउने गरी चित्कार्न।

अलिकति उज्यालो
स्वयम्भूसँग सापट माँगी
पुतलीसडकको कालो बादल
सिनित्त पारी बडार्न
परिवर्तनको तीखो कलम हामीले उठाउनु छ।
अहो! लामो कालरात्री काट्नु छ।

हामी सँधै जुट्यौं
एक आपसमा जुध्नलाई;
जुध्न हैन अब 'जुझ्न'लाई जुट्नु छ
धरहरा सरी धुरिंदै गएका
कालरात्रीका अँध्याराहरू विरूद्ध।
नतिखारिएका कलमहरू
र कुन्ठित हाँसोहरू विरूद्ध !
नसुनिएका आवाजहरू
र भौंतारिँदा जूनकीरीहरूसँग,
अहो! हामीले निकै लामो कालरात्री पो काट्नु छ।